14.08.2012
Wybraliśmy ekipę. Firma jest z polecenia
(sąsiad obok budował z nimi), robią dobre wrażenie i co najważniejsze
naprawdę mają dobre opinie u wielu osób. Poza tym mają znajomości w
okolicznych składach budowlanych, więc możemy liczyć na rabaciki.
Właściciel chętnie doradza i sugeruje różne warianty, co jest bardzo
pomocne. Całość wycenił na 20.000zł, bez wiązarów i pokrycia dachu.
Szczegółowo wygląda to tak:
FUNDAMENTY: 5.000
- kopanie, zbrojenie, zalewanie ław fundamentowych
- wymurowanie z bloczka ścian fund.
- izolacja pozioma i pionowa ścian fund.
- kanalizacja pozioma pod chudziakiem
- zasypanie i zagęszczenie piachu pod chudziak
- zalewanie chudziaka
PARTER: 9.000
- wymurowanie ścian zewn. i nośnych wewn. do poziomu wieńca
- wymurowanie ścianek działowych
- wymurowanie kominów ponad dach + klinkier
- szalowanie, zbrojenie i zalewanie wieńca
PODDASZE: 6.000
- wymurowanie szczytów
- strop drewniany
- dach bez deskowania
Jeśli zdecydujemy się, aby zrobili nam wiązary, to będzie osobna wycena,
ale i tak nie kładą blachodachówki. A, i zaczynamy na początku
września!
poniedziałek, 7 stycznia 2013
ogrodzenie
13.08.2012
Dostaliśmy decyzję w sprawie ogrodzenia. Zarząd dróg ustalił odległość na nie mniej niż 3,8m od krawędzi drogi, co nas satysfakcjonuje, bo nastawiliśmy się na 4,3m, co już uszczupliłoby naszą działkę. No ale musieli dostosować warunki do tego, co ma sąsiad, więc ogrodzenia będą w jednej linii.
Dostaliśmy decyzję w sprawie ogrodzenia. Zarząd dróg ustalił odległość na nie mniej niż 3,8m od krawędzi drogi, co nas satysfakcjonuje, bo nastawiliśmy się na 4,3m, co już uszczupliłoby naszą działkę. No ale musieli dostosować warunki do tego, co ma sąsiad, więc ogrodzenia będą w jednej linii.
urzędy, urzędy
26.07.2012
Jestem po kolejnej wizycie w starostwie. Tym razem otrzymałam stempelki na pozwoleniu na budowę, czyniąc je tym samym prawomocnym. Ponadto założyłam dziennik budowy oraz złożyłam zgłoszenie budowy ogrodzenia, tzn. chciałam złożyć, ale tu pokazały się schody. Mianowicie potrzebna była mapka z narysowanym ogrodzeniem od strony drogi, po którą trzeba było udać się do innego pokoju, czyli zarządu dróg. Udałam się tam i dwóch miłych oraz uprzejmych panów siedzących razem w pokoju oznajmiło mi, że chwila, chwila, to nie tak hop siup i w ogóle to niech pani sobie usiądzie. Trzeba złożyć wniosek. Trzeba skserować mapki. Trzeba skserować akt notarialny. No i w jakiej odległości pani chce te ogrodzenie bo w ogóle tam jest problem z odległością od krawędzi drogi, bo rów, bo to powiatowa droga, a ksero to jest w innym budynku, ale ojej jaki ładny ten domeczek. Zrobiło się zamieszanie. Ale że mój urok chyba na nich zadziałał albo nie wiem co, sami mi pokserowali dokumenty i mam tylko zadzwonić w sprawie odległości ogrodzenia, a akt notarialny donieść przy okazji. Tylko że to wszystko potrwa 2 tygodnie. Chyba że uda mi się jeszcze ich zaczarować i załatwią szybciej :D
Jestem po kolejnej wizycie w starostwie. Tym razem otrzymałam stempelki na pozwoleniu na budowę, czyniąc je tym samym prawomocnym. Ponadto założyłam dziennik budowy oraz złożyłam zgłoszenie budowy ogrodzenia, tzn. chciałam złożyć, ale tu pokazały się schody. Mianowicie potrzebna była mapka z narysowanym ogrodzeniem od strony drogi, po którą trzeba było udać się do innego pokoju, czyli zarządu dróg. Udałam się tam i dwóch miłych oraz uprzejmych panów siedzących razem w pokoju oznajmiło mi, że chwila, chwila, to nie tak hop siup i w ogóle to niech pani sobie usiądzie. Trzeba złożyć wniosek. Trzeba skserować mapki. Trzeba skserować akt notarialny. No i w jakiej odległości pani chce te ogrodzenie bo w ogóle tam jest problem z odległością od krawędzi drogi, bo rów, bo to powiatowa droga, a ksero to jest w innym budynku, ale ojej jaki ładny ten domeczek. Zrobiło się zamieszanie. Ale że mój urok chyba na nich zadziałał albo nie wiem co, sami mi pokserowali dokumenty i mam tylko zadzwonić w sprawie odległości ogrodzenia, a akt notarialny donieść przy okazji. Tylko że to wszystko potrwa 2 tygodnie. Chyba że uda mi się jeszcze ich zaczarować i załatwią szybciej :D
pomysły
25.07.2012
W międzyczasie zrobiłam taki prosty projekt z wizualizacją wnętrza domu, czyli co gdzie ma stać. Trochę to koślawe i nie dokońca zgadzają się wymiary, ale cóż, nie jestem projektantem :D
Ciągle jeszcze jest kwestia sporna w sprawie małego wc, czy wstawić tam prysznic, czy nie, gdyż wiązałoby się to ze zmniejszeniem kotłowni o 30cm.
Znalazłam również zdjęcie z tarasem moich marzeń. Do tego będziemy dążyć. Oczywiście chodzi o sam taras, a nie o okiennice. Nie podoba mi się również to połączenie dachu z daszkiem tarasu.
W międzyczasie zrobiłam taki prosty projekt z wizualizacją wnętrza domu, czyli co gdzie ma stać. Trochę to koślawe i nie dokońca zgadzają się wymiary, ale cóż, nie jestem projektantem :D
Ciągle jeszcze jest kwestia sporna w sprawie małego wc, czy wstawić tam prysznic, czy nie, gdyż wiązałoby się to ze zmniejszeniem kotłowni o 30cm.
Znalazłam również zdjęcie z tarasem moich marzeń. Do tego będziemy dążyć. Oczywiście chodzi o sam taras, a nie o okiennice. Nie podoba mi się również to połączenie dachu z daszkiem tarasu.
przymiarki do budowy
25.07.2012
Za nami pierwsza rozmowa z wykonawcą. Miły i kompetentny właściciel firmy budowlanej został nam polecony przez sąsiada i znajomego zarazem, liczymy wiec na rzetelną pracę - o ile się na niego zdecydujemy. Fachowiec obejrzał działkę i zwrócił uwagę na kilka ważnych aspektów i optymistycznie podszedł do budowy naszego domu. Między wierszami dało się wyczuć, że taki projekt to dla niego pikuś i nawet nie zauważy takiego zlecenia. Pocieszające to bardzo, bo budowę samych ścian ocenił na 1,5 tygodnia. Oczywiście zaoferował budowę całości, czyli fundamenty, ściany oraz więźbę bez pokrycia dachu. W piątek otrzymamy wycenę, ale już wiem, że ich ceny są atrakcyjne. Poczekamy i zobaczymy.
Za nami pierwsza rozmowa z wykonawcą. Miły i kompetentny właściciel firmy budowlanej został nam polecony przez sąsiada i znajomego zarazem, liczymy wiec na rzetelną pracę - o ile się na niego zdecydujemy. Fachowiec obejrzał działkę i zwrócił uwagę na kilka ważnych aspektów i optymistycznie podszedł do budowy naszego domu. Między wierszami dało się wyczuć, że taki projekt to dla niego pikuś i nawet nie zauważy takiego zlecenia. Pocieszające to bardzo, bo budowę samych ścian ocenił na 1,5 tygodnia. Oczywiście zaoferował budowę całości, czyli fundamenty, ściany oraz więźbę bez pokrycia dachu. W piątek otrzymamy wycenę, ale już wiem, że ich ceny są atrakcyjne. Poczekamy i zobaczymy.
jest pozwolenie na budowę!!!
17.07.2012
Kolejny ważny krok za nami. Dostaliśmy POZWOLENIE NA BUDOWĘ!!!! Po zaledwie 7 dniach od złożenia, tak jak obiecała pani architekt, odebrałam nasz projekt z poprawkami oraz z pozwoleniem. Teraz tylko muszę poczekać aż się uprawomocni, a do tego potrzebny stempelek w starostwie. Przy okazji załatwię sprawę dziennika budowy o raz zgłoszenia budowy ogrodzenia na działce. No, sprawa nabiera rumieńców.
Kolejny ważny krok za nami. Dostaliśmy POZWOLENIE NA BUDOWĘ!!!! Po zaledwie 7 dniach od złożenia, tak jak obiecała pani architekt, odebrałam nasz projekt z poprawkami oraz z pozwoleniem. Teraz tylko muszę poczekać aż się uprawomocni, a do tego potrzebny stempelek w starostwie. Przy okazji załatwię sprawę dziennika budowy o raz zgłoszenia budowy ogrodzenia na działce. No, sprawa nabiera rumieńców.
wow!!!
10.07.2012
Normalnie nie wierzę w me szczęście!!! Pojechałam wczoraj do pani architekt ze świeżo zdobytymi warunkami przyłącza prądu. Zaznaczam, że to bardzo miła i pomocna pani. No i ja jej daję papiery, a ona mi pod nos podsuwa jakieś formularze. Ponieważ było niemiłosiernie gorąco i tak naprawdę było mi trochę słabo, nie zorientowałam się, co to za formularze i w pierwszej chwili chciałam je tylko podpisać, bo zrozumiałam, że ona za mnie je wypełni. Na to miła pani mówi mi ze śmiechem, że mam całość wypełnić. No to ja wytężam wzrok i sprężam umysł, a tam wielkimi kobyłami napis jak byk: WNIOSEK O POZWOLENIE NA BUDOWĘ. Jak to, pytam, to już składamy wniosek??? Uśmiała się ta pani architekt ze mnie wczoraj. Bo tak, właśnie nadszedł ten dzień, że złożyłam WPZ. Nie mogłam w to uwierzyć! Myślałam, że to jeszcze potrwa z miesiąc, a ta pani wręcza mi paczuszkę z dokumentami i projektami i każe zanieść do kancelarii na dole. Ale najlepsze powiedziała na koniec. Pozwolenie mamy dostać już W PRZYSZŁYM TYGODNIU!
Normalnie nie wierzę w me szczęście!!! Pojechałam wczoraj do pani architekt ze świeżo zdobytymi warunkami przyłącza prądu. Zaznaczam, że to bardzo miła i pomocna pani. No i ja jej daję papiery, a ona mi pod nos podsuwa jakieś formularze. Ponieważ było niemiłosiernie gorąco i tak naprawdę było mi trochę słabo, nie zorientowałam się, co to za formularze i w pierwszej chwili chciałam je tylko podpisać, bo zrozumiałam, że ona za mnie je wypełni. Na to miła pani mówi mi ze śmiechem, że mam całość wypełnić. No to ja wytężam wzrok i sprężam umysł, a tam wielkimi kobyłami napis jak byk: WNIOSEK O POZWOLENIE NA BUDOWĘ. Jak to, pytam, to już składamy wniosek??? Uśmiała się ta pani architekt ze mnie wczoraj. Bo tak, właśnie nadszedł ten dzień, że złożyłam WPZ. Nie mogłam w to uwierzyć! Myślałam, że to jeszcze potrwa z miesiąc, a ta pani wręcza mi paczuszkę z dokumentami i projektami i każe zanieść do kancelarii na dole. Ale najlepsze powiedziała na koniec. Pozwolenie mamy dostać już W PRZYSZŁYM TYGODNIU!
są warunki p. prądu!!!!
07.07.2012
Hurraaaa!!!!!! Wreszcie, po 2 miesiącach czekania, gdy już wizja budowy domu rozmywała się niczym we mgle odpływając w nieodgadnioną przyszłość, łaskawie przysłano do nas (listem zwykłym, a nie poleconym) warunki przyłącza prądu wraz z umową. Do końca tego roku mają nam podłączyć. Trzeba szykować 2009zł netto, czyli prawie 2500.
W poniedziałek jadę do pani architekt zawieźć jej papiery, o ile nie będzie na urlopie. No to chyba niedługo złożymy wniosek o pozwolenie na budowę.
Hurraaaa!!!!!! Wreszcie, po 2 miesiącach czekania, gdy już wizja budowy domu rozmywała się niczym we mgle odpływając w nieodgadnioną przyszłość, łaskawie przysłano do nas (listem zwykłym, a nie poleconym) warunki przyłącza prądu wraz z umową. Do końca tego roku mają nam podłączyć. Trzeba szykować 2009zł netto, czyli prawie 2500.
W poniedziałek jadę do pani architekt zawieźć jej papiery, o ile nie będzie na urlopie. No to chyba niedługo złożymy wniosek o pozwolenie na budowę.
pierwsza budowla
13.06.2012
Nadeszła wiekopomna chwila. Na działce powstał pierwszy owoc pracy mężowskich rąk. Mamy podjazd, znaczy tak z grubsza jest, bo jeszcze trzeba go trochę utwardzić. Ale jest! Mąż dumny jak paw i szczęśliwy, że "tymi ręcoma" powstało to dzieło. W sumie prace trwały 2 i pół dnia. Najpierw małżonek pojechał tylko kupić kręgi, a tu pan mówi, że da radę podrzucić je za pół godzinki (bo to blisko naszej działki). No i zrzucili je raz dwa. Na drugi dzień pojechała Brygada RR, czyli Rodzina Razem, w osobach mąż i Teść (mój teść znaczy) oraz szwagier. Było pogłębianie rowu, układanie kręgów i ich łączenie cementem.
Na zdjęciu Teść oraz imponujący nówka szpadel:
Trzeciego dnia mąż pojechał już sam zrzucać gruz i piach na tę piękną betonową rurę. Umęczył się, ale szuflował z uśmiechem. Na marginesie dodam, że tak pracował, aż mu się buty rozleciały i wrócił do domu z klapiącymi podeszwami.
Poniżej efekt jego pracy:
Na sam koniec małżonek przetestował podjazd i najechał delikatnie na niego. Wytrzymał, aczkolwiek piach się ubił bardziej, dlatego za kilka dni weźmiemy taką ubijaczkę do ziemi i utwardzimy podjazd, coby nam się nie rozsypał na boki.
Nadeszła wiekopomna chwila. Na działce powstał pierwszy owoc pracy mężowskich rąk. Mamy podjazd, znaczy tak z grubsza jest, bo jeszcze trzeba go trochę utwardzić. Ale jest! Mąż dumny jak paw i szczęśliwy, że "tymi ręcoma" powstało to dzieło. W sumie prace trwały 2 i pół dnia. Najpierw małżonek pojechał tylko kupić kręgi, a tu pan mówi, że da radę podrzucić je za pół godzinki (bo to blisko naszej działki). No i zrzucili je raz dwa. Na drugi dzień pojechała Brygada RR, czyli Rodzina Razem, w osobach mąż i Teść (mój teść znaczy) oraz szwagier. Było pogłębianie rowu, układanie kręgów i ich łączenie cementem.
Na zdjęciu Teść oraz imponujący nówka szpadel:
Trzeciego dnia mąż pojechał już sam zrzucać gruz i piach na tę piękną betonową rurę. Umęczył się, ale szuflował z uśmiechem. Na marginesie dodam, że tak pracował, aż mu się buty rozleciały i wrócił do domu z klapiącymi podeszwami.
Poniżej efekt jego pracy:
Na sam koniec małżonek przetestował podjazd i najechał delikatnie na niego. Wytrzymał, aczkolwiek piach się ubił bardziej, dlatego za kilka dni weźmiemy taką ubijaczkę do ziemi i utwardzimy podjazd, coby nam się nie rozsypał na boki.
dalszy ciąg afery energetycznej
12.06.2012
Mieli szczęście ci z energetyki, że nie mogłam tam do nich pojechać z awanturą, bo pojechał małżonek. Pojechał i pyta, dlaczego brakuje dokumentów, skoro wszystkie były złożone, a pan zza biurka oznajmił, że on MYŚLAŁ, że wszystko jest ok i to nie on zgłosił braki, ale ktoś tam dalej, kto zajmuje się wnioskami. No to mąż daje mu rzekomo brakujące dokumenty, a on, że najpierw trzeba napisać podanie, że w nawiązaniu do ich upomnienia o brakach my składamy ponownie dokumenty. I w ogóle to nie u niego, a w sekretariacie tym razem się składa. A, i że ta mapka to za mały ma format i trzeba większą kopię, więc mąż musiał jechać do miasta w poszukiwaniu ksero i wrócić z kompletną dokumentacją.
Zobaczymy, co dalej będzie. Jak się spytałam męża, kiedy dostaniemy jakąkolwiek odpowiedź, usłyszałam, że w zasadzie to on zapomniał zapytać. Ech, ci faceci.
Mieli szczęście ci z energetyki, że nie mogłam tam do nich pojechać z awanturą, bo pojechał małżonek. Pojechał i pyta, dlaczego brakuje dokumentów, skoro wszystkie były złożone, a pan zza biurka oznajmił, że on MYŚLAŁ, że wszystko jest ok i to nie on zgłosił braki, ale ktoś tam dalej, kto zajmuje się wnioskami. No to mąż daje mu rzekomo brakujące dokumenty, a on, że najpierw trzeba napisać podanie, że w nawiązaniu do ich upomnienia o brakach my składamy ponownie dokumenty. I w ogóle to nie u niego, a w sekretariacie tym razem się składa. A, i że ta mapka to za mały ma format i trzeba większą kopię, więc mąż musiał jechać do miasta w poszukiwaniu ksero i wrócić z kompletną dokumentacją.
Zobaczymy, co dalej będzie. Jak się spytałam męża, kiedy dostaniemy jakąkolwiek odpowiedź, usłyszałam, że w zasadzie to on zapomniał zapytać. Ech, ci faceci.
się wkurzyłam :(
10.06.2012
Od 4 tygodni czekamy na pismo z energetyki odnośnie warunków przyłącza prądu na naszą działkę. I oto w piątek przyszła koperta. Otwieram, czytam i ciśnienie mi skoczyło w sekundę. Oni mi tam piszą uprzejmie, że rzekomo nie załączyłam jakiejś mapki i nie zaznaczyłam, gdzie będzie podjazd. No żeby ich pokręciło!!! Pytałam się DWA RAZY, jakie dokumenty mam donieść, mąż dodatkowo się upewniał przy składaniu wniosku, czy aby NA PEWNO są wszystkie załączniki i ta lebiega za biurkiem sprawdziła i powiedziała, że tak, a oni mi tu po miesiącu piszą, że guzik. No szlag mnie trafi! Ja tam do nich pojadę we wtorek i nawymyślam tym niedojdom za biurkiem.
Ja nie wiem, kiedy my skompletujemy te papiery. Architekt czeka na prąd, a jeszcze przecież będziemy czekać na pozwolenie na budowę. Wrzesień nas zastanie, a my nic nie zaczniemy :(
Od 4 tygodni czekamy na pismo z energetyki odnośnie warunków przyłącza prądu na naszą działkę. I oto w piątek przyszła koperta. Otwieram, czytam i ciśnienie mi skoczyło w sekundę. Oni mi tam piszą uprzejmie, że rzekomo nie załączyłam jakiejś mapki i nie zaznaczyłam, gdzie będzie podjazd. No żeby ich pokręciło!!! Pytałam się DWA RAZY, jakie dokumenty mam donieść, mąż dodatkowo się upewniał przy składaniu wniosku, czy aby NA PEWNO są wszystkie załączniki i ta lebiega za biurkiem sprawdziła i powiedziała, że tak, a oni mi tu po miesiącu piszą, że guzik. No szlag mnie trafi! Ja tam do nich pojadę we wtorek i nawymyślam tym niedojdom za biurkiem.
Ja nie wiem, kiedy my skompletujemy te papiery. Architekt czeka na prąd, a jeszcze przecież będziemy czekać na pozwolenie na budowę. Wrzesień nas zastanie, a my nic nie zaczniemy :(
pierwsze kopanie
06.06.2012
Pomalutku, z małym sprzęcikiem (niczym z bajki o Bobie Budowniczym) adekwatnym do wykonywanej roboty - ale coś się zadziało na naszej działce!!! Tadam.... przekopaliśmy rów! No nie, mała rzecz, a tak cieszy :D
Poniżej Pan Operator Koparki w trakcie pracy:
A tu efekt jego pracy:
Żeby nie było tak pięknie, to podczas dokonywania przekopu mała kopareczka się zepsuła i Pan Operator Koparki utknął w połowie roboty i był zmuszony wzywać pomoc. Przyjechał drugi raz po naprawie, by dokończyć kopanie.
Pomalutku, z małym sprzęcikiem (niczym z bajki o Bobie Budowniczym) adekwatnym do wykonywanej roboty - ale coś się zadziało na naszej działce!!! Tadam.... przekopaliśmy rów! No nie, mała rzecz, a tak cieszy :D
Poniżej Pan Operator Koparki w trakcie pracy:
A tu efekt jego pracy:
Żeby nie było tak pięknie, to podczas dokonywania przekopu mała kopareczka się zepsuła i Pan Operator Koparki utknął w połowie roboty i był zmuszony wzywać pomoc. Przyjechał drugi raz po naprawie, by dokończyć kopanie.
kuchnia
24.05.2012
Od lat marzy mi się kuchnia w stylu angielskim, czyli białe szafki, zasłonki w różyczki na podszewce, stylizowane pojemniki w stylu country itd. Nie ukrywam, że jestem wielką miłośniczką (prawie) wszystkiego co angielskie. Cały dom będzie urządzony w stylu nawiązującym do angielskiego, skromnie, ale z pomysłem, aby był przytulny i taki swojski, „domowy” właśnie. Po prostu HOME SWEET HOME. Mam już nawet napis Home przywieziony prosto z UK (choć pewnie zrobiony w Chinach).
Zaplanowałam więc swoją małą kuchnię z szafek Ikea.
Ogólnie rzecz biorąc kuchnia będzie dokładnie taka jak na zdjęciu, no chyba że dostanę jakiegoś innego objawienia. Drzwi przy lodówce są drzwiami wejściowymi do kuchni, a te z przodu (przeźroczyste) są drzwiami do pomieszczenia gospodarczego. Na powyższym planie ściany są różowe i takie właśnie będą, ale nie aż takie mocno różowe. To będzie taki subtelny, brudny róż. Będą też białe, drewniane panele przy stole. Natomiast sam stół będzie magiczny, bo zrobiony ze starej maszyny do szycia firmy Durkopp. Dokładnie z tej:
Jest fajna historia związana z tą maszyną. Otóż pochodzi ona z domu moich dziadków. Dziadkowie tuż po zakończeniu wojny, jako świeżo poślubieni małżonkowie przemierzyli całą Polskę, aby osiąść na Ziemiach Odzyskanych. To było takie Eldorado wtedy, mnóstwo pustych domów i hektary ziemi do wzięcia. Tam zajęli dom po niemieckiej rodzinie, która w popłochu opuszczając gospodarstwo, zabrała tylko najpotrzebniejsze rzeczy, maszyny przecież nikt nie tachał w nieznane. Zresztą zostało wtedy mnóstwo wspaniałych rzeczy codziennego użytku, niestety wszystko poginęło lub po prostu zużyto przez następne lata. Aczkolwiek moja mama do dziś pamięta wiele z tamtych klamotów.
Maszyna do szycia była użytkowana długo (ja mam tylko dół od niej, bo góry nie chciałam zabrać, aczkolwiek tego żałuję), aż zakupiono nowoczesną, elektryczną, pewnie gdzieś pod koniec lat 70. Durkopp poszedł na strych i porastał kurzem i pajęczynami. Po śmierci babci i dziadka natychmiast zaklepałam ją sobie, choć skłamałabym pisząc, że ktokolwiek inny z mojej licznej rodziny chciał ją zabrać, jak już to na złom. A dla mnie to cudowna pamiątka, z duszą, historią. Może jak była kupiona to cała rodzina pojechała po nią do sklepu i dzieci się cieszyły z nie lada wyprawy, albo mama szyła na niej jakieś porcięta dla nowonarodzenego dziecka... Tymczasem mój mąż jak się dowiedział, że chcę przewieźć maszynę do nas, wnerwił się strasznie, bo oczywiście przewidział, że nijak się zmieści do auta. Pieklił się strasznie i klął przy załadunku, ale ja byłam nieugięta. I tak sobie stoi oto na naszym balkonie, czekając lepszych czasów, gdy znowu zabłyszczy czernią. Przytwierdzę do niej blat, może w kolorze bieli antycznej, przecierany, zobaczymy. I będę przy takim pięknym stoliczku piła kawę w promieniach porannego słońca w moim nowym domu
Jest jeszcze dalszy ciąg tej opowieści. Strasznie mnie ciekawiło, z którego roku jest moja maszyna. Odnalazłam producenta tych maszyn – o dziwo ciągle działający koncern - i wysłałam maila ze zdjęciem. Odpisał mi jakiś ważny pan z działu sprzedaży maszyn. Napisał, że bez górnej części trudno określić dokładnie, ale na pewno okres międzywojenny.
Tak więc stół będzie piękny i białe krzesła do tego. Na ścianie nad stołem będzie wisieć m.in. ten obrazek:
A to postawię na parapecie przy zlewie (osłonkę na doniczkę, ptaszek dekoracyjny o cudnym kolorze oraz latarenka na tea lighty):
Te przedmioty zbieram od jakiegoś czasu i mają dla mnie znaczenie nie tylko dekoracyjne, ale też sentymentalne, gdyż kupiłam je w szczególnym dla mnie okresie.
To jeszcze pokażę prześliczną solniczkę i pieprzniczkę, przywiezioną z UK (na zdjęciu leżą na stole, ale one są stojące).
Wszystkie te rzeczy składuję w obecnym mieszkaniu, zagracając przestrzeń – jak to określa mój Mąż. Ale ja wiem, że potem będzie wszystko wspaniale wyglądać w nowiutkim domeczku. A w ogóle to kuchnia jest najbardziej szczegółowo obmyślonym przeze mnie pomieszczeniem. Cała reszta to dość mgliste wyobrażenia, poczynając od rodzaju pustaków do budowy, a kończąc na kolorze kostki brukowej. To będzie cud jak my zbudujemy ten dom :)
Od lat marzy mi się kuchnia w stylu angielskim, czyli białe szafki, zasłonki w różyczki na podszewce, stylizowane pojemniki w stylu country itd. Nie ukrywam, że jestem wielką miłośniczką (prawie) wszystkiego co angielskie. Cały dom będzie urządzony w stylu nawiązującym do angielskiego, skromnie, ale z pomysłem, aby był przytulny i taki swojski, „domowy” właśnie. Po prostu HOME SWEET HOME. Mam już nawet napis Home przywieziony prosto z UK (choć pewnie zrobiony w Chinach).
Zaplanowałam więc swoją małą kuchnię z szafek Ikea.
Ogólnie rzecz biorąc kuchnia będzie dokładnie taka jak na zdjęciu, no chyba że dostanę jakiegoś innego objawienia. Drzwi przy lodówce są drzwiami wejściowymi do kuchni, a te z przodu (przeźroczyste) są drzwiami do pomieszczenia gospodarczego. Na powyższym planie ściany są różowe i takie właśnie będą, ale nie aż takie mocno różowe. To będzie taki subtelny, brudny róż. Będą też białe, drewniane panele przy stole. Natomiast sam stół będzie magiczny, bo zrobiony ze starej maszyny do szycia firmy Durkopp. Dokładnie z tej:
Jest fajna historia związana z tą maszyną. Otóż pochodzi ona z domu moich dziadków. Dziadkowie tuż po zakończeniu wojny, jako świeżo poślubieni małżonkowie przemierzyli całą Polskę, aby osiąść na Ziemiach Odzyskanych. To było takie Eldorado wtedy, mnóstwo pustych domów i hektary ziemi do wzięcia. Tam zajęli dom po niemieckiej rodzinie, która w popłochu opuszczając gospodarstwo, zabrała tylko najpotrzebniejsze rzeczy, maszyny przecież nikt nie tachał w nieznane. Zresztą zostało wtedy mnóstwo wspaniałych rzeczy codziennego użytku, niestety wszystko poginęło lub po prostu zużyto przez następne lata. Aczkolwiek moja mama do dziś pamięta wiele z tamtych klamotów.
Maszyna do szycia była użytkowana długo (ja mam tylko dół od niej, bo góry nie chciałam zabrać, aczkolwiek tego żałuję), aż zakupiono nowoczesną, elektryczną, pewnie gdzieś pod koniec lat 70. Durkopp poszedł na strych i porastał kurzem i pajęczynami. Po śmierci babci i dziadka natychmiast zaklepałam ją sobie, choć skłamałabym pisząc, że ktokolwiek inny z mojej licznej rodziny chciał ją zabrać, jak już to na złom. A dla mnie to cudowna pamiątka, z duszą, historią. Może jak była kupiona to cała rodzina pojechała po nią do sklepu i dzieci się cieszyły z nie lada wyprawy, albo mama szyła na niej jakieś porcięta dla nowonarodzenego dziecka... Tymczasem mój mąż jak się dowiedział, że chcę przewieźć maszynę do nas, wnerwił się strasznie, bo oczywiście przewidział, że nijak się zmieści do auta. Pieklił się strasznie i klął przy załadunku, ale ja byłam nieugięta. I tak sobie stoi oto na naszym balkonie, czekając lepszych czasów, gdy znowu zabłyszczy czernią. Przytwierdzę do niej blat, może w kolorze bieli antycznej, przecierany, zobaczymy. I będę przy takim pięknym stoliczku piła kawę w promieniach porannego słońca w moim nowym domu
Jest jeszcze dalszy ciąg tej opowieści. Strasznie mnie ciekawiło, z którego roku jest moja maszyna. Odnalazłam producenta tych maszyn – o dziwo ciągle działający koncern - i wysłałam maila ze zdjęciem. Odpisał mi jakiś ważny pan z działu sprzedaży maszyn. Napisał, że bez górnej części trudno określić dokładnie, ale na pewno okres międzywojenny.
Tak więc stół będzie piękny i białe krzesła do tego. Na ścianie nad stołem będzie wisieć m.in. ten obrazek:
A to postawię na parapecie przy zlewie (osłonkę na doniczkę, ptaszek dekoracyjny o cudnym kolorze oraz latarenka na tea lighty):
Te przedmioty zbieram od jakiegoś czasu i mają dla mnie znaczenie nie tylko dekoracyjne, ale też sentymentalne, gdyż kupiłam je w szczególnym dla mnie okresie.
To jeszcze pokażę prześliczną solniczkę i pieprzniczkę, przywiezioną z UK (na zdjęciu leżą na stole, ale one są stojące).
Wszystkie te rzeczy składuję w obecnym mieszkaniu, zagracając przestrzeń – jak to określa mój Mąż. Ale ja wiem, że potem będzie wszystko wspaniale wyglądać w nowiutkim domeczku. A w ogóle to kuchnia jest najbardziej szczegółowo obmyślonym przeze mnie pomieszczeniem. Cała reszta to dość mgliste wyobrażenia, poczynając od rodzaju pustaków do budowy, a kończąc na kolorze kostki brukowej. To będzie cud jak my zbudujemy ten dom :)
kolejne papierki
23.05.2012
Mamy już warunki przyłącza wody. Zaniosłam je do pani architekt i przy okazji obgadałam z nią kwestię oczyszczalni. Problem jest taki, że jednak ciężko będzie zainstalować takową, a na pewno byłoby to dość kosztowne (15 tysięcy). Problemem jest mała działka (nie ma gdzie rozciągnąć drenaży, a i na nasyp mało miejsca) oraz podmokły teren. Dodatkowo okazało się, że do wsi ciągnięta będzie kanalizacja, już może nawet w 2013 roku. Niestety, zaczynają z drugiego końca wsi, a że nasz dom jest przy nowo zagospodarowywanej ulicy (znaczy były pola jeszcze 2 lata temu a już są dwa domy plus nasz trzeci), więc póki co rur nie będą kłaść, bo za mało jest odbiorców. Wielce prawdopodobne jest natomiast, że za następne 2-5 lat kanalizacja i nas dosięgnie. Tak więc chyba się przemęczymy z szambem (brrrr) i poczekamy na cywilizację. Pani architekt oświeciła nas, że na oczyszczalnie nie trzeba pozwolenia, a na szambo i owszem, więc lepiej zaplanować je od razu na projekcie, a potem ewentualnie zmienić na oczyszczalnię, niż odwrotnie. I tak zadecydowaliśmy.
Mamy już warunki przyłącza wody. Zaniosłam je do pani architekt i przy okazji obgadałam z nią kwestię oczyszczalni. Problem jest taki, że jednak ciężko będzie zainstalować takową, a na pewno byłoby to dość kosztowne (15 tysięcy). Problemem jest mała działka (nie ma gdzie rozciągnąć drenaży, a i na nasyp mało miejsca) oraz podmokły teren. Dodatkowo okazało się, że do wsi ciągnięta będzie kanalizacja, już może nawet w 2013 roku. Niestety, zaczynają z drugiego końca wsi, a że nasz dom jest przy nowo zagospodarowywanej ulicy (znaczy były pola jeszcze 2 lata temu a już są dwa domy plus nasz trzeci), więc póki co rur nie będą kłaść, bo za mało jest odbiorców. Wielce prawdopodobne jest natomiast, że za następne 2-5 lat kanalizacja i nas dosięgnie. Tak więc chyba się przemęczymy z szambem (brrrr) i poczekamy na cywilizację. Pani architekt oświeciła nas, że na oczyszczalnie nie trzeba pozwolenia, a na szambo i owszem, więc lepiej zaplanować je od razu na projekcie, a potem ewentualnie zmienić na oczyszczalnię, niż odwrotnie. I tak zadecydowaliśmy.
wniosek o prąd
05.05.2012
Złożyliśmy wniosek o warunki techniczne przyłącza prądu. Teraz pewnie będziemy czekać z miesiąc na odpowiedź, a potem dłuuugie miesiące na faktyczne podłączenie.
Tymczasem czekam na odpowiedź z firmy od oczyszczalni przydomowych. Strasznie się martwię, że nasza działka nie nadaje się na taką oczyszczalnię, bo ma za wysoki poziom wód gruntowych i jest nieduża, więc byłby problem z rozprowadzeniem drenaży. Nawet nie chcę mysleć, że trzeba będzie zamontować zwykłe szambo, brr.
Złożyliśmy wniosek o warunki techniczne przyłącza prądu. Teraz pewnie będziemy czekać z miesiąc na odpowiedź, a potem dłuuugie miesiące na faktyczne podłączenie.
Tymczasem czekam na odpowiedź z firmy od oczyszczalni przydomowych. Strasznie się martwię, że nasza działka nie nadaje się na taką oczyszczalnię, bo ma za wysoki poziom wód gruntowych i jest nieduża, więc byłby problem z rozprowadzeniem drenaży. Nawet nie chcę mysleć, że trzeba będzie zamontować zwykłe szambo, brr.
w małym miasteczku
20.04.2012
Złożyłam wniosek o warunki techniczne przyłącza wody i przy okazji poszłam po brakujący – jak się okazało – stempelek na decyzji o warunkach zabudowy. Wybłagałam aby odesłali mi pismo pocztą, bo nie mam jak dojechać tam, o czym poniżej.
Strasznie się zmęczyłam tą wizytą w gminie. Może nie tyle samą wizytą, która trwała 5 minut, ale drogą tam i z powrotem. Jako że ja nie jestem zmotoryzowana, a mąż, musiałam się tam dostać autobusem, a nawet dwoma. I tak zamiast 1 godziny, jaką zajęłaby cała wycieczka, straciłam 4 godziny, bo środki komunikacji podmiejskiej nie jeżdżą tam zbyt często. Ale nie był to czas stracony, o nie. Już w drodze do urzędu gminy buzia mi się sama uśmiechała. Otóż, że podróż wypadła w czwartek, był to dzień targowy w naszym mieście. Z tej okazji do miasta napływają rzesze obywateli i obywatelek z okolicznych wsi i miasteczek, którzy zaopatrują się na targu w przeróżne artykuły typu: koło od roweru, sadzonki pomidorów, kilogramy surowego mięsa, wiadra plastikowe itp. I właśnie w autobusie, którym jechałam, siedziała spora gromadka zakupowiczów (średnia wieku 65) wraz ze świeżo nabytymi towarami. Wszystkie panie w obowiązkowych nakryciach głowy, czyli zwiewnych chusteczkach zawiązanych pod brodą. Przejść nie można było, bo tobołki w postaci wypchanych toreb w kratę, zajmowały sporą część podłogi. Pani obok wyszturchała mnie koszykami wiklinowymi, gdyż nijak nie mogła zająć miejsca siedzącego z powodu trzymanych tobołów. A jak usiadła to po 5 minutach usnęła i głowa jej latała na dzięcioła :D.
Natomiast jak już czekałam sobie (ponad godzinę) na przystanku na autobus powrotny, pooglądałam sobie trochę małomiasteczkowego życia. Pani z mięsnego – sprzedawczyni, gdyż była w uniformie – wypadła ze sklepu z siatką i biegała po całej ulicy od kwiaciarni, do spożywczego, od apteki do zakładu pogrzebowego, rozdając - zapewne zamówione wcześniej - towary. Pani z domu obok przystanku przewiesiła się przez parapet i rozmawiała sobie z sąsiadką, tak około godzinki sobie plotkowały. Przyjechał wielki autokar i zastawił przystanek, na którym czekałam, i wysypali się z niego żałobnicy z wieńcami i kwiatami, którzy przybyli do kościoła na mszę. Swoją drogą, jak zaczęły bić dzwony to aż podskoczyłam na ławce. Muszę przyznać, że liczyłam na jakąś awanturę miedzy kierowcą autokaru z żałobnikami a kierowcą mojego podmiejskiego autobusu, ale niestety panowie byli uprzejmi wobec siebie i się dogadali, a ja pojechałam sobie do domku już bez żadnych przygód, próbując tylko wypatrzyć przez okno naszą działkę w oddali, ale oczywiście nie udało mi się jej dojrzeć.
Złożyłam wniosek o warunki techniczne przyłącza wody i przy okazji poszłam po brakujący – jak się okazało – stempelek na decyzji o warunkach zabudowy. Wybłagałam aby odesłali mi pismo pocztą, bo nie mam jak dojechać tam, o czym poniżej.
Strasznie się zmęczyłam tą wizytą w gminie. Może nie tyle samą wizytą, która trwała 5 minut, ale drogą tam i z powrotem. Jako że ja nie jestem zmotoryzowana, a mąż, musiałam się tam dostać autobusem, a nawet dwoma. I tak zamiast 1 godziny, jaką zajęłaby cała wycieczka, straciłam 4 godziny, bo środki komunikacji podmiejskiej nie jeżdżą tam zbyt często. Ale nie był to czas stracony, o nie. Już w drodze do urzędu gminy buzia mi się sama uśmiechała. Otóż, że podróż wypadła w czwartek, był to dzień targowy w naszym mieście. Z tej okazji do miasta napływają rzesze obywateli i obywatelek z okolicznych wsi i miasteczek, którzy zaopatrują się na targu w przeróżne artykuły typu: koło od roweru, sadzonki pomidorów, kilogramy surowego mięsa, wiadra plastikowe itp. I właśnie w autobusie, którym jechałam, siedziała spora gromadka zakupowiczów (średnia wieku 65) wraz ze świeżo nabytymi towarami. Wszystkie panie w obowiązkowych nakryciach głowy, czyli zwiewnych chusteczkach zawiązanych pod brodą. Przejść nie można było, bo tobołki w postaci wypchanych toreb w kratę, zajmowały sporą część podłogi. Pani obok wyszturchała mnie koszykami wiklinowymi, gdyż nijak nie mogła zająć miejsca siedzącego z powodu trzymanych tobołów. A jak usiadła to po 5 minutach usnęła i głowa jej latała na dzięcioła :D.
Natomiast jak już czekałam sobie (ponad godzinę) na przystanku na autobus powrotny, pooglądałam sobie trochę małomiasteczkowego życia. Pani z mięsnego – sprzedawczyni, gdyż była w uniformie – wypadła ze sklepu z siatką i biegała po całej ulicy od kwiaciarni, do spożywczego, od apteki do zakładu pogrzebowego, rozdając - zapewne zamówione wcześniej - towary. Pani z domu obok przystanku przewiesiła się przez parapet i rozmawiała sobie z sąsiadką, tak około godzinki sobie plotkowały. Przyjechał wielki autokar i zastawił przystanek, na którym czekałam, i wysypali się z niego żałobnicy z wieńcami i kwiatami, którzy przybyli do kościoła na mszę. Swoją drogą, jak zaczęły bić dzwony to aż podskoczyłam na ławce. Muszę przyznać, że liczyłam na jakąś awanturę miedzy kierowcą autokaru z żałobnikami a kierowcą mojego podmiejskiego autobusu, ale niestety panowie byli uprzejmi wobec siebie i się dogadali, a ja pojechałam sobie do domku już bez żadnych przygód, próbując tylko wypatrzyć przez okno naszą działkę w oddali, ale oczywiście nie udało mi się jej dojrzeć.
jeszcze gorące projekty
17.04.2012
Przyszły projekty!!! Znaczy kurier przywiózł. Mój śliczny domek wreszcie rozrysowany tak jak trzeba. Musiałam uwiecznić ten widok dla potomności.
Teraz muszę zadzwonić do pani architekt i umówić się na spotkanie celem obgadania zmian, jakie będą naniesione w projekcie oraz zaadoptowania projektu do działki.
Tymczasem Mąż załatwił wczoraj faceta od koparki, który przekopie nam rów. Zażądał 200zł za wykop długości 25m. Niech mu będzie.
Małżonek spotkał się również z - a niech skiśnie - babą od działki, którą chcemy dokupić. Otóż babol wstrętny stwierdził, że jednak nie sprzeda nam ziemi, bo może jej się jeszcze przyda (póki co jest ugorem), albo może sprzeda jako całość komuś innemu (tylko kto kupi ziemię bez drogi dojazdowej?) itd. Nie to nie. Mąż powiedział, że jak postawimy ogrodzenie, a ona się wtedy namyśli, to niestety będzie musztarda po obiedzie, bo my płotu przestawiać nie będziemy. A szkoda, bo już się rozmarzyłam na temat mojego pięknego, wielkiego ogrodu z ławeczkami, grządką warzywną z pomidorkami, zakątkiem ziołowym oraz małym kurnikiem z trzema kurami. Ech...
Zamieszczam jeszcze foto naszej PannyKoty, która ma trochę nietęgą minę. Chyba się martwi, czy aby na pewno będzie miejsce dla niej w nowym domku.
Przyszły projekty!!! Znaczy kurier przywiózł. Mój śliczny domek wreszcie rozrysowany tak jak trzeba. Musiałam uwiecznić ten widok dla potomności.
Teraz muszę zadzwonić do pani architekt i umówić się na spotkanie celem obgadania zmian, jakie będą naniesione w projekcie oraz zaadoptowania projektu do działki.
Tymczasem Mąż załatwił wczoraj faceta od koparki, który przekopie nam rów. Zażądał 200zł za wykop długości 25m. Niech mu będzie.
Małżonek spotkał się również z - a niech skiśnie - babą od działki, którą chcemy dokupić. Otóż babol wstrętny stwierdził, że jednak nie sprzeda nam ziemi, bo może jej się jeszcze przyda (póki co jest ugorem), albo może sprzeda jako całość komuś innemu (tylko kto kupi ziemię bez drogi dojazdowej?) itd. Nie to nie. Mąż powiedział, że jak postawimy ogrodzenie, a ona się wtedy namyśli, to niestety będzie musztarda po obiedzie, bo my płotu przestawiać nie będziemy. A szkoda, bo już się rozmarzyłam na temat mojego pięknego, wielkiego ogrodu z ławeczkami, grządką warzywną z pomidorkami, zakątkiem ziołowym oraz małym kurnikiem z trzema kurami. Ech...
Zamieszczam jeszcze foto naszej PannyKoty, która ma trochę nietęgą minę. Chyba się martwi, czy aby na pewno będzie miejsce dla niej w nowym domku.
piękna nasza działka cała!
27.03.2012
W miniony weekend wybraliśmy się na naszą działkę celem obejrzenia i wstępnego wymierzenia zarysu domu. Tak naprawdę to pierwszy raz stanęłam na Mojej Działce odkąd ją kupiliśmy. Prawie się wzruszyłam. Przywdziałam obuwie wytworne, czyli kalosze, gdyż ziemia tam jest po prostu zaorana i ciężko byłoby się poruszać w czym innym. Przy okazji poznałam sąsiadów zza płota (na zdjęciu) - dom nr 2 - oraz zajrzeliśmy do znajomych z domu nr 1, którzy mieszkają tam już od grudnia. Poczułam się, jakbym była tubylcem, bo tak po sąsiedzku było. Sąsiedzi tymczasem dziarsko krzątali się w ogrodach, siejąc trawę, grabiąc, kopiąc, paląc gałęzie i grillując. Wiosna pełną gębą!
Ha, piękna choć mała ta nasza działeczka. A może ja nie jestem już obiektywna :) W każdym razie okolica nam się podoba i jesteśmy świadomi, że za kilka lat będzie tam piękna ulica z nowymi domkami, bo wszystkie działki po naszej stronie są na sprzedaż. No i dwa nowe domy już są, my będziemy trzeci.
Widok na działkę od ulicy patrząc od prawego rogu, czyli wybudowanego już sąsiada (widać kawałek jego płotu). W prawym górnym rogu widać hydrant, jedyny element architektoniczny na naszej działce - póki co rzecz jasna.
A to widok od lewego rogu. Na pierwszym planie rów pokryty trawą niczym włos anielski, w głębi hydrant w całej okazałości oraz płot sąsiada i on we własnej osobie, grabiący liście za krzakami tui. Zaraz za naszą działką, jak się kończy to zielone i zaorane, jest pas trawiastego pola. To właśnie ów teren, który chcemy dokupić, powiększając naszą działkę o drugie 500mkw, dając łącznie wymiary 25mx40m.
Dodam jeszcze, że Mąż wpadł na pomysł, aby powyższy rów przekopać ŁOPATĄ, celem udrożnienia go. Szybko jednak się rozmyślił, gdy uświadomił sobie czym ten rów jest porośnięty. Przekopanie tej trawy zajęłoby mu chyba czas do jesieni :) Wynajmiemy więc koparkę i już.
A w tym tygodniu kupujemy projekt. Szkoda, że to się tak wszystko wlecze.
W miniony weekend wybraliśmy się na naszą działkę celem obejrzenia i wstępnego wymierzenia zarysu domu. Tak naprawdę to pierwszy raz stanęłam na Mojej Działce odkąd ją kupiliśmy. Prawie się wzruszyłam. Przywdziałam obuwie wytworne, czyli kalosze, gdyż ziemia tam jest po prostu zaorana i ciężko byłoby się poruszać w czym innym. Przy okazji poznałam sąsiadów zza płota (na zdjęciu) - dom nr 2 - oraz zajrzeliśmy do znajomych z domu nr 1, którzy mieszkają tam już od grudnia. Poczułam się, jakbym była tubylcem, bo tak po sąsiedzku było. Sąsiedzi tymczasem dziarsko krzątali się w ogrodach, siejąc trawę, grabiąc, kopiąc, paląc gałęzie i grillując. Wiosna pełną gębą!
Ha, piękna choć mała ta nasza działeczka. A może ja nie jestem już obiektywna :) W każdym razie okolica nam się podoba i jesteśmy świadomi, że za kilka lat będzie tam piękna ulica z nowymi domkami, bo wszystkie działki po naszej stronie są na sprzedaż. No i dwa nowe domy już są, my będziemy trzeci.
Widok na działkę od ulicy patrząc od prawego rogu, czyli wybudowanego już sąsiada (widać kawałek jego płotu). W prawym górnym rogu widać hydrant, jedyny element architektoniczny na naszej działce - póki co rzecz jasna.
A to widok od lewego rogu. Na pierwszym planie rów pokryty trawą niczym włos anielski, w głębi hydrant w całej okazałości oraz płot sąsiada i on we własnej osobie, grabiący liście za krzakami tui. Zaraz za naszą działką, jak się kończy to zielone i zaorane, jest pas trawiastego pola. To właśnie ów teren, który chcemy dokupić, powiększając naszą działkę o drugie 500mkw, dając łącznie wymiary 25mx40m.
Dodam jeszcze, że Mąż wpadł na pomysł, aby powyższy rów przekopać ŁOPATĄ, celem udrożnienia go. Szybko jednak się rozmyślił, gdy uświadomił sobie czym ten rów jest porośnięty. Przekopanie tej trawy zajęłoby mu chyba czas do jesieni :) Wynajmiemy więc koparkę i już.
A w tym tygodniu kupujemy projekt. Szkoda, że to się tak wszystko wlecze.
kolejne zmiany
27.01.2012
Nanieśliśmy dodatkowe zmiany, głównie w obrębie okien. W każdym bąź razie wersja "lustro" wygląda tak:
Nanieśliśmy dodatkowe zmiany, głównie w obrębie okien. W każdym bąź razie wersja "lustro" wygląda tak:
favoryt - Z8 v 2
18.01.2012
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to wybierzemy projekt Z8 wariant B. Strasznie nam się podoba, a jest tani i łatwy w budowie. W sumie ma 100 mkw. Oczywiście naniesiemy kilka zmian.
Tak wygląda oryginał:
Reasumując zmiany:
- dodamy okna w łazience i salonie (na krótszych bokach domu) oraz w spiżarni,
- przesuniemy dużą łazienkę, aby powiększyć pokój od ogrodu i tam zrobić główną sypialnię,
- zmniejszymy pomieszczeniem techniczne, aby wstawić do wc prysznic,
- zamkniemy przejście między holem i kuchnia, aby powstała garderoba,
- okna na taras będą zmienione na 4 duże, zamiast 2 duże i dwa małe z parapetem.
Najważniejszą zmianą będzie jednak odwrócenie projektu - lustrzane odbicie - czyli kuchnia na lewo. Związane jest to ze stronami świata.
Zmianom ulegnie rzecz jasna wygląd zewnętrzny. Jednym słowem pierwszy projekt zwyciężył.
Tyle pomysłów. Dziś idziemy pić szampana z rodziną, czyli świętować zakup działki :)
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to wybierzemy projekt Z8 wariant B. Strasznie nam się podoba, a jest tani i łatwy w budowie. W sumie ma 100 mkw. Oczywiście naniesiemy kilka zmian.
Tak wygląda oryginał:
A takich dokonamy zmian (na czerwono):
Reasumując zmiany:
- dodamy okna w łazience i salonie (na krótszych bokach domu) oraz w spiżarni,
- przesuniemy dużą łazienkę, aby powiększyć pokój od ogrodu i tam zrobić główną sypialnię,
- zmniejszymy pomieszczeniem techniczne, aby wstawić do wc prysznic,
- zamkniemy przejście między holem i kuchnia, aby powstała garderoba,
- okna na taras będą zmienione na 4 duże, zamiast 2 duże i dwa małe z parapetem.
Najważniejszą zmianą będzie jednak odwrócenie projektu - lustrzane odbicie - czyli kuchnia na lewo. Związane jest to ze stronami świata.
Zmianom ulegnie rzecz jasna wygląd zewnętrzny. Jednym słowem pierwszy projekt zwyciężył.
Tyle pomysłów. Dziś idziemy pić szampana z rodziną, czyli świętować zakup działki :)
Subskrybuj:
Posty (Atom)